Er is geen strikte scheiding meer met verwante genres als science fiction en horror. Schrijvers als Anne McCaffrey en Marion Zimmer Bradley schreven zowel science fiction- als fantasyromans. Thomas Olde Heuvelt, een groot Nederlands talent, gebruikt veel horror in zijn fantasyboeken. In veel fantasy is sprake van een andere wereld, waar de schrijver zijn fantasie op los kan laten. Dat deze werelden niet alleen bevolkt hoeven te zijn met magische wezens en een hoofdpersoon op een queeste, blijkt uit de boeken van China Mieville, die de grenzen van het genre opblaast met zijn barokke werk. Zijn werelden zijn vol vreemde wezens als gedachten slurpende motten. De laatste jaren is de fantasy onze wereld binnengeglipt. J.K. Rowlings Harry Potter is daar het bekendste voorbeeld van. Neil Gaiman, bekend van het prachtige Coraline en Stardust, heeft in American Gods en De bende van Anansi elementen uit de mythologie verweven met de moderne tijd.

Met deze schrijvers heeft ook humor zijn intrede gedaan in de fantasy. Tot nu stonden Terry Pratchett en Douglas Adams een beetje alleen met hun humoristische inslag in de serieuze wereld van de fantasy, waar niet veel gelachen wordt. Een queeste is een serieuze zaak. Naast boeken is de bioscoop maar vooral de tv een bron van fantasy. Zijn de meeste fantasyfilms verfilmingen van boeken, in tv-series is het vooral oorspronkelijk werk dat opvalt. Series als Carnivale, Lost, Buffy, Charmed en Heroes trokken en trekken veel kijkers die zichzelf niet als fantasy-liefhebber zien. De populariteit van deze series waarin vaak bovennatuurlijke en onverklaarbare elementen een rol spelen, past goed in deze tijd waarin spiritualiteit voor veel mensen belangrijk is geworden. Het gaat wellicht wat ver om een verband te zien tussen hedendaagse fantasy en de zoektocht van de moderne mens naar verdieping, maar parallellen en parallelle werelden is het terrein van de fantasy.